Plannen maken voor na je pensioen: iedereen doet het, en ook voor Harriet en haar toenmalige man was het duidelijk: “Wij zeiden altijd dat we na ons pensioen langeafstandswandelingen zouden gaan maken. Tot ik op mijn 48ste ineens te horen kreeg dat ik misschien borstkanker had. Gelukkig was het loos alarm, maar het zette je wel aan het denken: al die plannen voor later zijn leuk, maar je moet dat pensioen wel halen. Voor mij was het duidelijk: die camino zouden we een jaar later lopen en niet wachten.”
Het camino-virus
Samen met haar zoon en man ging Harriet twee maanden op pad en het camino-virus kreeg hen alle drie te pakken. Het wandelen werd een gezamenlijke passie: “Het onderweg zijn, samen lopen van plek naar plek, het voelde vrij.”
Vele camino’s later ging haar man met pensioen en besloten ze nog een keer die allereerste wandeling te gaan lopen. Harriet: “Toen we na weken wandelen weer thuis waren, had ik mijn werk, maar mijn man begon zich te vervelen. Hij wist niet wat hij met zijn tijd moest doen. Ik stelde voor dat hij lekker alleen nog een camino zou lopen, hij had de tijd. Dus pakte hij zijn rugzak weer op en vertrok.”
‘Toen hij thuis kwam, wist ik dat er iets was’
“We hadden iedere dag contact, we appten en belden heel wat af. Toen hij daarna weer thuis kwam, merkte ik dat er iets was: hij was anders en deed gewoon een beetje raar. Na twee weken vertelde hij het me: hij was verliefd geworden op een Duitse vrouw die hij onderweg had ontmoet.”
“Dat zoiets kan gebeuren, kan ik me nog best voorstellen. Een camino lopen is intens. Je loopt de hele dag samen, voert gesprekken en je gewone leven lijkt zo ver weg. Om te ontdekken of het meer was dan een camino-liefde, vertrok hij naar Duitsland. Uiteindelijk koos hij voor haar en het voelde alsof mijn man was overleden: ineens was hij weg, ik was kapot van verdriet.”
‘Die camino laat ik me niet ook nog afpakken’
“Mensen zeiden tegen me dat ik dan vast zou stoppen met camino’s lopen. Maar ik dacht alleen maar: nee, dat laat ik me niet ook nog afpakken.”
Via wandelgroepen en oproepjes ontmoette ze verschillende mensen met wie ze ging wandelen. Een wandelmaatje vinden bleek minder eenvoudig dan gedacht: “Met wandelen moet je echt bij elkaar passen. Tempo is belangrijk. Ik liep een keer met een vriendin die veel langzamer liep en een heel ander ritme had. Dan merk je ineens hoe bepalend dat is.”
Wandelmaatje gezocht
Uiteindelijk besloot Harriet een oproepje te plaatsen op een Facebook-camino-pagina: Ben jij een fitte, goedgehumeurde man tussen de 60 en 70 jaar en hou je van langeafstandswandelingen en camino’s? Stuur me een berichtje.
Er reageerde één man op haar oproep en dat was Teun uit Brabant. “Ik wilde graag met een man lopen, ik was dat gewend en dat voelde prettig. Eerlijk gezegd hou ik wel van een beetje doorlopen en niet van getut. Ik wilde Teun ontmoeten en we spraken af voor een wandeling in Breda. Ik wandel veel liever dan ongemakkelijk tegenover elkaar aan een tafeltje te zitten. Als je wandelt, loop je naast elkaar, je hoeft elkaar niet steeds aan te kijken, je kunt het hebben over wat je ziet en er mogen stiltes vallen.”
Tijdens die eerste wandeling vertelden ze elkaar hun verhaal. Harriet over haar stukgelopen huwelijk. Teun over zijn vrouw, die jaren eerder was overleden aan kanker. “We liepen hetzelfde tempo, vonden dezelfde dingen leuk onderweg, konden samen ergens naar kijken of gewoon even stil zijn. Dat voelde meteen goed.”
Roze wolk
Die klik werd verliefdheid: “Ik zat gewoon op een roze wolk en dat op je zeventigste. Dan kun je dus net zo verliefd zijn als een puber.”
Al snel maakten ze een eerste echte reis samen en inmiddels hebben ze meerdere wandeltochten gemaakt en zijn ze onafscheidelijk.
En ja: er kwam ook een huwelijksaanzoek, natuurlijk tijdens een wandeling. “We waren in Sevilla en zouden gaan lunchen. Maar eerst wilde Teun nog even naar de kathedraal. Het was heel erg warm, maar ik dacht: oké, als jij dat heel graag wilt, gaan we eerst naar de kathedraal. En ineens ging hij op z’n knieën. Even schoot het nog door me heen: o jee, hij valt. Maar toen klapte hij een klein doosje open en vroeg hij me in het Spaans ten huwelijk. Omstanders begonnen spontaan te applaudisseren. Daar stonden we dan, allebei met een rugzak op. Het was zó leuk.”
Gewoon doen
“Als je iets wil, doe het gewoon, ook als je zeventig bent. Zoek iemand met dezelfde interesses. Dat hoeft niet meteen liefde te zijn. Misschien wil iemand ook graag wandelen, naar musea of samen uit eten. Hoe fijn is het al als je iets kunt delen met iemand? Ik begon ook zonder grote verwachtingen: als ik iemand met hetzelfde wandeltempo vind en met wie ik na afloop een glas wijn kan drinken, ben ik al gelukkig. Toen mijn man bij me wegging, dacht ik echt dat mijn leven voorbij was, maar nu voelt het als een nieuw begin.”