Harriet vond de liefde dankzij de Camino

‘Aan het eind van onze tocht vroeg hij me ten huwelijk’

Na haar scheiding weigert Harriet haar passie op te geven. Het lopen van een pelgrimstocht is haar lust en haar leven. Maar omdat ze niet alleen wil lopen, plaatst ze een oproep voor een wandelmaatje. Harriet: ‘Ik dacht dat de liefde niet meer voor me was weggelegd, tot Teun reageerde.’

Na haar scheiding weigert Harriet haar passie op te geven. Het lopen van een pelgrimstocht is haar lust en haar leven. Maar omdat ze niet alleen wil lopen, plaatst ze een oproep voor een wandelmaatje. Harriet: ‘Ik dacht dat de liefde niet meer voor me was weggelegd, tot Teun reageerde.’

Harriet: “Als je lange afstanden loopt, komen je lichaam en geest in een bijna meditatieve cadans. Je denkt dieper na over het leven en wat écht belangrijk voor je is. Soms neem je zelfs ingrijpende beslissingen die je niet had genomen als je thuis was gebleven. Wandelen werkt ook ontspannend. Tijdens een tocht trek je door natuurgebieden en ontdek je prachtige planten en dieren. Soms ontmoet je andere wandelaars met wie je een praatje maakt.

Samen met mijn ex-man maakte ik graag langeafstandswandelingen. Na een dag lopen keerden we altijd weer naar huis. In 2003 hoorde ik voor het eerst over de Camino Francés, een eeuwenoude pelgrimsroute die van de Pyreneeën naar Santiago de Compostella loopt, een stad in Noordwest-Spanje. Het leek me een weldaad om na een overnachting gewoon verder te kunnen wandelen. Steeds vaker droomde ik van het lopen van de camino, maar het ontbrak me aan tijd. Ik had een gezin en een baan.”

Eeuwenoud netwerk

“Toen ik in 2003 een knobbeltje in mijn borst voelde, werd ik heel onzeker over bijna alles, maar één ding wist ik zeker: volgend jaar zou ik de camino lopen. Gelukkig was het loos alarm. Het knobbeltje bleek een onschuldige cyste. Dankbaar en opgelucht dat ik gezond was, liep ik in de zomer van 2004 de Camino Francés samen met mijn ex-man en onze zoon van tien. Ik plande de reis zo dat het voor een kind ook leuk was. Meestal overnachtten we in een herberg, maar soms ook in een pension met een zwembad.

Tijdens die allereerste pelgrimstocht voelde ik me gelukkig en vrij. Alles wat ik nodig had, droeg ik in mijn rugzak. Het werd een prachtig avontuur, ook voor mijn ex-man en onze zoon. Mijn ex-man en ik zouden de camino daarna nog vaak lopen.

Anders dan veel mensen denken is de camino niet één pelgrimstocht, maar een eeuwenoud netwerk van Europese pelgrimswegen die allemaal naar het graf van de apostel Jakobus in de stad Santiago de Compostella leiden. Ik verdiepte me in de historie en sloot me aan bij Het Nederlandse Genootschap van Sint Jacob, een vereniging die mensen die naar Santiago de Compostella willen wandelen of fietsen ondersteunt met tips en inspiratie.”

Kruispunt

“Tot op de dag van vandaag ben ik geraakt door de camino, omdat het maken van een pelgrimstocht iets in werking zet bij mensen. Wat dat precies is, is voor iedereen anders en vooraf niet te voorspellen. Al lopend realiseerde ik me bijvoorbeeld dat ik met mijn handen wilde werken en iets wilde doen met mensen en natuur. Ik ging weer naar school en opende mijn eigen praktijk als schoonheidsspecialiste met biologische verzorgingsproducten. Mijn carrièreswitch is een direct gevolg van de camino. Als je wekenlang alleen bent met je gedachten kun je je verlangens echt doorgronden. Niet voor niets besluiten veel mensen een pelgrimstocht te maken als ze op een kruispunt in hun leven staan.

Vijf jaar geleden bevond mijn ex-man zich op zo’n spreekwoordelijk kruispunt. Hij stopte met werken en ging met pensioen. Nu hij meer tijd had, leek het ons een goed moment om weer de Camino de Francés te lopen, ook uit een zekere nostalgie. De Camino de Francés was immers onze eerste pelgrimstocht. Vijf weken hadden we het fijn samen, maar toen we thuiskwamen, kon hij zijn draai niet vinden. ‘Waarom loop je de camino niet alleen?’ stelde ik voor. Ik dacht dat het hem zou helpen om te bedenken hoe hij deze nieuwe fase van zijn leven wilde invullen.”

Gevoelens

“Vaak zeg ik: de camino geeft en neemt. Wat ik daarmee bedoel, is dat pelgrimeren veel oplevert door processen rondom zelfontwikkeling die in werking worden gezet, maar ook door verliezen die je lijdt. Net als het leven zelf is de camino niet alleen maar fraai. Pelgrimeren is afzien. Het kost energie. En in sommige gevallen je relatie, zoals mij overkwam.

Tijdens de pelgrimstocht die mijn ex-man alleen maakte, ontmoette hij iemand op wie hij verliefd werd. Ik was gekwetst en verdrietig, maar ik dacht dat hij tot inkeer zou komen als hij zijn gevoelens zou onderzoeken. Ik had het mis… Mijn hart brak in duizend stukken.

Door mijn scheiding raakte ik veel kwijt, maar het lopen van de camino, dat weigerde ik me te laten afpakken. Het was waar dat mijn ex-man tijdens de camino een andere afslag in het leven had genomen, maar de camino zelf bleef me dierbaar. Hij gaf me plezier en hoorde bij mij. En dus besloot ik door te gaan met pelgrimeren, ook al was het zwaar. De eerste pelgrimsroute na mijn scheiding liep ik soms met tranen in mijn ogen. Ik legde de tocht af waar zo veel herinneringen lagen van mij en mijn ex-man: de Camino Francés. Elke stap was pijnlijk, maar ook heilzaam. Mooie, maar ook nare herinneringen kwamen omhoog. Al mijn woede en verdriet liep ik eruit, tot ik op een gegeven moment dankbaarheid kon voelen voor de goede tijden die we óók hadden gehad.”

Caminomaatje

“Het leek me een fijn idee om in de toekomst niet meer alleen te lopen. Alles is leuker als je samen wandelt met iemand die ook geniet van het landschap en de toevallige ontmoetingen. Op de Facebook-pagina van Camino de Santiago Nederland plaatste ik drie jaar geleden daarom een oproepje voor een caminomaatje. Het was niet mijn intentie om de liefde te vinden. Eerlijk gezegd dacht ik dat een relatie niet meer voor mij was weggelegd. Maar een maatje om de camino mee te lopen, dát leek me wel haalbaar.

Op mijn oproepje kwam één reactie, die van Teun. We spraken af om samen een wandeling te maken om elkaar beter te leren kennen. Tijdens het lopen vertelde Teun dat hij na het overlijden van zijn vrouw vanaf zijn huis in Nederland naar Santiago de Compostella was gelopen, een voettocht die maandenlang in beslag nam. Zijn bagage trok hij achter zich aan in een karretje, dat bevestigd was aan zijn riem. Ik had ontzettend veel respect voor Teun. Liefdevol vertelde hij hoe hij tot het einde voor zijn vrouw had gezorgd. Teun en ik hadden veel gemeen. Ook ik had de camino eens vanaf mijn huis gelopen. Deze drie maanden durende voettocht is nog altijd een belangrijke gebeurtenis in mijn leven.”

Vlinders

“Rond lunchtijd streken Teun en ik neer op een bankje waar we onze boterhammen aten. Ik vond Teun ontzettend aardig en ik zag het zitten om samen met hem de camino te lopen. Mijn wandelmaatje had ik gevonden, maar ook de liefde, zo bleek. Bij het afscheid vroeg Teun beleefd of hij me mocht kussen. Ik was overrompeld, maar het voelde goed en dus stemde ik toe. En ja, er waren vlinders. Een heel fijn en onwennig gevoel. Ik wist dat Teun serieus over ons was toen hij voorstelde om op zijn verjaardag, een paar weken later, uit eten te gaan.

Voordat Teun en ik samen onze eerste camino liepen, ging ik eerst alleen op reis. Ik had alles geregeld voor de Camino de Madrid en Teun had alles gepland om de Camino Portugués te lopen. Achteraf is het goed geweest dat ik nog een tocht alleen maakte. Op die manier kon ik het verleden heel bewust achter me laten en me op mijn toekomst richten. Een toekomst met Teun.”

Hetzelfde ritme

“Eenmaal thuis kwam er een enorme levenslust in me vrij. Ik was verliefd en voelde me zo goed: ik wist niet dat het mogelijk was. Teun is lief en zorgzaam. We houden van dezelfde dingen. We mogen buiten graag een fikkie stoken en als we binnen zijn, steken we gezellig de haard aan. We praten en lachen veel. En hoewel Teun heel lange benen heeft, lopen we in hetzelfde ritme.

Afgelopen april liepen we samen een deel van de pelgrimsroute Vía de la Plata, van Sevilla naar Mérida. Daarna namen we de bus weer terug naar Sevilla, vanwaar we naar huis zouden vliegen. Als je een camino loopt, laat je iedere dag een stempel zetten in je pelgrimspaspoort. Teun wilde voordat we terugvlogen nog een keer de kathedraal van Sevilla bezoeken. In deze kerk was onze reis begonnen en hadden we onze eerste stempel gehaald. Ik dacht dat we naar de kathedraal gingen om onze reis af te sluiten, maar het bleek het begin van een nieuw avontuur. Voor de kathedraal ging Teun op één knie, toverde een houten doosje tevoorschijn, klapte het open en vroeg in het Spaans of ik met hem wilde trouwen!

Teun zei dat hij me niet zag als zijn vriendin, maar als zijn vrouw. Hij wil er voor me zijn, voor altijd. Zielsblij proostten we met champagne op onze verloving in een fijn restaurant. De mensen die naast ons zaten, feliciteerden ons hartelijk in het Spaans. Ze wisten niet waarmee, maar we straalden volgens hen zo veel liefde uit dat we bijna licht gaven. Ik glim nog steeds zodra ik aan Teun denk en weet nu: de camino neemt, maar geeft nog veel meer.”